A Comparison on the Development of Buddhism in ASEAN

Authors

  • Chadaporn Jeenchaona Faculty of Liberal Arts, Rajamangala University of Technology Phra Nakhon

Keywords:

Comparison, Buddhism, ASEAN

Abstract

The objective of this research was to comparison on the development of Buddhism in ASEAN and study the influence of Buddhism on the ASEAN society. The qualitative research used in this study collected data from document then analyzed by historical analysis and presented by descriptive forms. The study found that the development of Buddhism in ASEAN; for instance, Thailand, Myanmar, Laos, Cambodia and Vietnam received Buddhism from India. When comparing the development of each country, it is different and it depends on the history of that nations. Apparently, Thailand does not determine the national religion. The King is the patron of all religions. Myanmar used Buddhism to fight the British colonists and assigned Buddhism to be the national religion. Laos uses communist rule by Marxism-Leninism. The equality for everyone must be equal in their work and get a share of the workload.  When war broke out, monks were forced to use labor. Cambodia, Republic of Cambodia (1975-1979), Marshal Lon Nol caused Buddhism and beliefs to be abolished. Buddhist monks were forced to disrobe and killed. Consequently, monks took part in the revolution in the democratic era of Cambodia. Vietnam does not define the national religion because the monks set fire to the death of the government protest that they were not allow to celebrate the Vesak Day. The role of Buddhist monks found that they are the political leaders and influence over people's lives that can be seen from the practice of Dharma according to the teachings of Buddhism.

References

เขียน ธีระวิทย์. (2543). กัมพูชา ประวัติศาสตร์ สังคม เศรษฐกิจ ความมั่นคง การเมืองและการต่างประเทศ. กรุงเทพฯ: สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ฉัตรสุมาลย์. (2556). พระพุทธศาสนาในประเทศเพื่อนบ้าน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เรือนแก้วการพิมพ์.

ฉ่ำ ทองคำวรรณ. (2514). ศิลาจารึกสุโขทัย หลักที่ 1. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ชาติชาย พณานนท์. (ม.ป.ป.) สงครามเวียดนาม ค.ศ.1946-1975. ภาควิชาประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ดนัย ไชยโยธา. (2548). พระมหากษัตริย์กับพระพุทธศาสนาในประวัติศาสตร์. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

ประยงค์ แสนบุราณ. (2557). พระพุทธศาสนาเถรวาท. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

ประยูร ธมฺมจิตฺโต. (2557). ธรรมราชา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). พระพุทธศาสนาในอาเซีย. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.

พระมหาดาวสยาม วชิรปัญโญ. (2555). พระพุทธศาสนาในลาว. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เม็ดทรายพริ้นติ้ง.

พระมหาสมจินต์ สมฺมาปญฺโญ. (2551). พระพุทธศาสนาในจีน ทิเบต เวียดนาม ญี่ปุ่น. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ภัทรพร สิริกาญจน. (2557). พระพุทธศาสนาในประเทศไทย: เอกภาพในความหลากหลาย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2547). พระพุทธศาสนาในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วรฉัตร เจริญผล. (2548). พุทธศาสนาและการเมืองลาวภายใต้ระบอบคอมมิวนิสต์1975-1948.

(สารนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).

วัชระ งามจิตรเจริญ. (2552). พุทธศาสนาเถรวาท. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2546). ความหมายพระบรมธาตุในอารยธรรมสยามประเทศ. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2547). สยาม: ภูมิหลังของประเทศไทยตั้งแต่ยุคดึกดำบรรพ์จนถึงสมัยกรุงศรีอยุธยาราชอาณาจักรสยาม. กรุงเทพฯ: มติชน.

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2554). พัฒนาการทางสังคม-วัฒนธรรมไทย. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.

อำนวย วีรวรรณ. (2555). พระมหากษัตริย์ไทยกับพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน).

Downloads

Published

17-06-2024

How to Cite

Jeenchaona ช. . (2024). A Comparison on the Development of Buddhism in ASEAN. Journal of Humanities and Social Sciences for Sustainable Development, 7(1), 89–105. Retrieved from https://ssrujournal.com/index.php/hsssru/article/view/304