Policy Recommendations for Promoting Electronic Participation among Youth: A Case Study in Bangkok

Authors

  • Sujin Poonboon Program in Public Policy and Public Management, Faculty of Social Sciences and Humanities, Mahidol University

Keywords:

Guidelines and Policy Recommendations, Electronic Participation, Youth, Youth Participation

Abstract

This article aims to present policy recommendations for promoting youth participation in electronic participation. These recommendations are derived from a review and synthesis of studies that analyze a causal model of the factors affecting e-participatory decision-making among youth in the public policy process. Data were collected from a sample of 846 youth in Bangkok. The research results yielded 11 recommendations that encompass steps in the public policy process. Emphasizing the integration of electronic participation and capacity building, this approach considers the creation of awareness of the importance of the rights, duties, and benefits of electronic service systems in government agencies. These systems should be developed to be user-friendly, uncomplicated, and communicate with messages and language that are suitable for youth. Under the creation of a participatory culture that integrates the use of online electronic channels and traditional offline participation. This includes building youth capacity by supporting knowledge, access to information and technology, and appropriate participation costs. As well as empirically valuing electronic participation or youth voices. This leads to recommendations so that government agencies can apply them to various operations that require participation from youth through electronic service systems as appropriate. This will affect the creation of cooperation and reduce the impact of conflicts or distrust in the operations of the government and government agencies of youth actors on public policy making and management.

References

กรุงเทพมหานคร. (2552). การแบ่งพื้นที่เขตการปกครองของกรุงเทพมหานคร. สืบค้นเมื่อ 8 ตุลาคม 2565, จาก https://office2.bangkok.go.th/ard/?page_id=4048

กองยุทธศาสตร์บริหารจัดการ สำนักยุทธศาสตร์และประเมินผล. (2565). จำนวนประชากรในเขตกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2555 - 2564. สืบค้นเมื่อ 17 กันยายน 2565, จาก https://webportal.bangkok.go.th

กัลยา วินิชย์บัญชา. (2544). สถิติสำหรับงานวิจัย. กรุงเทพมหานคร. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

โชติ บดีรัฐ. (2563). วิธีวิจัยทางรัฐประศาสนศาสตร์เบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ไททัศน์ มาลา. (2561). การจัดการปกครองสาธารณะแนวใหม่ (New Public Governance: NPG): แนวคิดและการประยุกต์ใช้ในการจัดการปกครองท้องถิ่น. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). 8(1).

นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ และคณะ. (2548). การศึกษาอำเภอต้นแบบในการจัดการสาธารณะเพื่อการบริการประชาชนแบบเบ็ดเสร็จ (Government Gullet). กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.

พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2560. (2560, มิถุนายน 13). ราชกิจจานุเบกษา, เล่มที่ 134 ตอนที่ 63 ก.

มูลนิธิเพื่อคนไทย. (2557). รายงาน “คนไทย” มอนิเตอร์ 2557 : เสียงเยาวชนไทยเยาวชนที่มีส่วนร่วมเพื่อส่วนรวม. รายงานผลการวิจัย. สืบค้นเมื่อ 9 มีนาคม 2566, จาก http://khonthaifoundation.org/

วิศรุต สินพงศพร. (2563). วิเคราะห์สิ่งที่เราเห็น 1 สัปดาห์แห่งการชุมนุม. สืบค้นเมื่อ 24 ธันวาคม 2564, จากhttps:// workpointtoday.com/protest/

สมคิด พุทธศรี. (2563). Youth Manifesto: นโยบายเยาวชนใหม่เพื่อการเมืองของคนหนุ่มสาว. สืบค้นเมื่อ 23 ธันวาคม 2564, จาก https://www.the101.world/youth-manifesto/

สำนักงานประชาสัมพันธ์กรุงเทพมหานคร. (2566). เปิดแล้ว”สภาเมืองคนรุ่นใหม่” ดึงพลังเยาวชนร่วมเปลี่ยนแปลงกรุงเทพฯ นัดประชุมทุก 3 เดือน. สืบค้นเมื่อ 16 มีนาคม 2566, จาก https://pr-bangkok.com/?p=85272

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). จำนวนประชากรจากการทะเบียน จำแนกตามอายุ เพศ ภาค และจังหวัด พ.ศ. 2565. สืบค้นเมื่อ 9 มีนาคม 2566 จาก http://statbbi.nso.go.th/staticreport/Page/sector/TH/report/sector_01_11101_TH_.xlsx

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). สรุปผลที่สำคัญการใช้ไอซีทีของเด็กและเยาวชน พ.ศ. 2565. สืบค้นเมื่อ 9 มีนาคม 2566 จาก https://www.nso.go.th/nsoweb/storage/survey_detail/2023/20230717103749_88870.pdf

Best, J. W. (1977). Research in Education, 4th ed. New Jersey: Prentice Hall Inc.

Comrey and Lee. (1992). A First Course in Factor Analysis. Retrieved 9 October 2022. from https://doi.org/ 10.4324/9781315827506

Nunnally, J. C. (1978). Psychometric theory. McGraw-Hill.

OECD. (2018). Engaging Young People in Open Government: A communication guide. Retrieved 25 March 2023, from https://www.oecd.org/mena/governance/Young-people-in-OG.pdf

Poonboon, S. (2023). A study of the causal relationship model of factors affecting the electronic participatory decision of youth in the public policy process: A case study in Bangkok. (Doctoral dissertation, Mahidol University).

Reeder, W. W. (1971). Partial theories from the 25 years research program on directive factors in believer and social action. McGraw Hill.

UNDP Istanbul Regional Hub for Europe and Central Asia. (2021). Civic Participation of Youth in the Digital Word. Retrieved 25 March 2023. from https://youth4peace.info/topic/civic-participation-youth-digital-word

United Nations (2022). E-Government Survey 2022. Retrieved 22October 2022, From https://publicadminis tration.un.org/egovkb/en-us/Reports/UN-E-Government-Survey-2022

Venkatesh, V., & Bala, H. (2008). Technology Acceptance Model 3 and a research agenda on interventions. A Journal of the Decision Sciences Institute, 39(2), 273–315. Retrieved 2 October 2022, from http:// dx.doi.org/10.1111/j.1540-5915.2008.00192.x

World Health Organization. (2014). WHO handbook for guideline development 2nd ed. Retrieved 18 October 2022, from https://www.who.int/publications/i/item/9789241548960

Downloads

Published

13-12-2023

How to Cite

Poonboon, S. (2023). Policy Recommendations for Promoting Electronic Participation among Youth: A Case Study in Bangkok. Journal of Public Administration and Social Management, 5(2), 45–63. Retrieved from http://ssrujournal.com/index.php/jpasm/article/view/267

Issue

Section

Research Articles