การพัฒนาประชาธิปไตยโดยใช้เยาวชนไทยเป็นฐานในการพัฒนา

กระปุกดอทคอม. (2557). รัฐประหารในประเทศไทย เคยเกิดขึ้นกี่ครั้งแล้ว มาดูกัน. สืบค้นเมื่อ 31 ตุลาคม 2566, จาก https://hilight.kapook. com/view/102528

กิตติทัศน์ ผกาทอง. (2563). คนรุ่นใหม่กับกิจกรรมทางการเมือง. สืบค้นเมื่อ 20 ส.ค. 2566, จากhttps://www.matichon. co.th/columnists /news_2408961.

ณัฏฐพล บุณยพิพัฒน์. (2562). ปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนาระบอบประชาธิปไตยของไทย (พ.ศ.2475 – ปัจจุบัน): ข้อสังเกตในเชิงทฤษฎี. (การประชุมวิชาการระดับชาติด้านการบริหารกิจการสาธารณะยุคดิจิทัล ครั้งที่ 5). 79 - 90.

ธนาพล อิ๋วสกุล. (2566). ความล่มสลายของสถาบันรัฐประหาร (ตอนที่ 1): รัฐประหารในประเทศไทยและการทำให้รัฐประหารเป็นสถาบันทางการเมือง. สืบค้นเมื่อ 31 ต.ค. 2566, จาก https://www.the101.world/the-end-of-the-coup-institution-1/

ธัญชนก สินอนัน์จินดา, บัว คำดี และอนุชิต นิ่มตลุง. (2564). เพราะความฝันของเราต่างกัน: คนรุ่นใหม่และคนรุ่นก่อนกับทัศนคติที่สวนทาง. สืบค้นเมื่อ 31 ก.ค. 2566, จาก https://waymagazine.org/what-is-the-difference-between-the-old-generation-and-this-generation/

นันทิยา ดวงภุมเมศ, นิธิดา แสงสิงแก้ว และนันธิดา จันทรางศุ. (2560). ประชาธิปไตยในวิถีไทย: บทสังเคราะห์จากการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมสร้างความคิดเชิงบูรณาการประชาธิปไตยในวัฒนธรรมไทยให้เด็กและเยาวชน. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร (มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ. 10(3). 600 – 616.

ประชาไท. (2561). บทบาทคนรุ่นใหม่กับประชาธิปไตยช่วงเปลี่ยนผ่าน – ความหวังหรือความฝัน. สืบค้นเมื่อ 20 ส.ค. 2566, จาก https://prachatai.com/journal/2018/10/79100.

พงศธร ไชยเสน. (ม.ป.ป.). การพัฒนาระบอบประชาธิปไตยให้มั่นคงและยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.

พนิดา เกษมมงคล. (2565). รูปแบบการสร้างความเป็นพลเมืองเชิงสร้างสรรค์ของเยาวชน. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย: กรุงเทพฯ.

พรอัมรินทร์ พรหมเกิด. (2563). นักเรียน นักศึกษา กับการฟื้นตัวกลับมาใช้นำการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองใหม่อีกครั้ง. สืบค้นเมื่อ 31 ส.ค. 2566, จาก https://www.nationtv.tv/news/378791767.

พระครูวินัยธร วรชัด ทะสา และพระมหาไทยน้อย ญาณเมธี (สลางสิงห์). (2565). การวางรากฐานแก่เยาวชนไทยแบบการมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาประชาธิปไตยของไทยให้ก้าวหน้าและยั่งยืน. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม. 9(2). 207 - 219.

พระครูวินัยธารอธิษฐานสุวฑฺ และพระใบฎีกาสุชินนะ อนิญฺชิโต. (2563). คนรุ่นใหม่กับประชาธิปไตยของไทยในปัจจุบัน. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์. 5(2). 99 - 113.

พิบูลย์ เพียรพาณิชกุล. (2564). สังคมไทยกับการเมืองการปกครอง. (การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 7). วิถีพุทธ วิถีชุมชน รากฐานชีวทัศน์เชิงสังคมล้านนาในสังคมวิถีใหม่. 1120 - 1129.

วชิระ เสระทอง และเพ็ญณี แนรอท. (2562). การพัฒนาประชาธิปไตยสำหรับเยาวชนในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. (การประชุมวิชาการระดับชาติด้านการบริหารกิจการสาธารณะยุคดิจิทัล ครั้งที่ 5). 593 – 601.

วรากรณ์ สามโกเศศ. (2554). การศึกษาเพื่อสร้างความเป็นพลเมือง. สืบค้นเมื่อ 10 ส.ค 2566.แหล่งที่มา https://www.moe.go.th/การศึกษาเพื่อสร้างความเป็นพลเมือง.

วริศรา ศิริชานนท์. (2562). ความคาดหวังและแนวโน้มพฤติกรรมการเลือกตั้งของคนรุ่นใหม่ต่อการใช้สิทธิเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2562: กรณีศึกษานักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต. วารสารธรรมศาสตร์. 38(3). 69 – 877.

วิศาล ศรีมหาวโร. (ม.ป.ป.). การเมืองไทยระบบหรือคน : การพัฒนาวัฒนธรรมและการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน. กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า.

ศิพิมพ์ ศรบัลลังก์ และจิราภรณ์ ดำจันทร์. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของนิสิตนักศึกษาหลังการประกาศใช้รัฐธรรมนูญปี 2560. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนรินทรวิโรฒ, 25(2), 140 – 153.

ศิริสุดา แสงทอง. (2564). ความตื่นตัวทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ : จุดยืนประชาธิปไตยใหม่แห่งอนาคต. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 8(2). 286 – 297.

ศิลปะวิชญ์ น้อยสมมิตร. (2561). ประชาธิปไตยแบบสังคมไทย. วารสารวิจัยวิชาการ. 1(3). 111 – 121.

สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2559). เยาวชนกับการมีส่วนร่วมพัฒนาประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร: สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

สุจิต บุญบงการ. (2547). การมีสวนร่วมทางการเมืองกับพัฒนาการทางการเมือง. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

เอกรินทร์ ศิโรรัตนชัย. (2565). แนวคิดและพฤติกรรมของเยาวชนไทย : ประชาธิปไตย. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิก (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). 8(2). 386 – 397.